Gondor

Gondor

Położenie i Geografia

Gondor, nazywany Królestwem Południa, leży w południowo-wschodniej części zachodniego Śródziemia, obejmując ziemie rozciągające się wokół Gór Białych (Ered Nimrais), dolnego biegu Anduiny oraz wybrzeży Zatoki Belfalas. Do jego najważniejszych krain należą między innymi Anórien, Lossarnach, Lebennin, Belfalas, Lamedon i Anfalas. Na wschodzie Gondor graniczy z Mordorem, od którego oddzielają go Anduina, Ithilien oraz pasmo Ephel Dúath.

Ithilien, niegdyś jedna z najpiękniejszych prowincji królestwa, pozostaje obecnie w dużej mierze opuszczone i znajduje się pod coraz silniejszym wpływem Mordoru. Dawne Minas Ithil od wielu stuleci znajduje się w rękach Nazgûli i znane jest obecnie jako Minas Morgul.

Krajobraz Gondoru jest niezwykle zróżnicowany: od żyznych pól Pelennoru wokół Minas Tirith, przez doliny i równiny południowych lenn, po wybrzeża Belfalas i dzikie pogranicza Ithilien. Klimat południa jest łagodniejszy niż w Eriadorze, co sprzyja rolnictwu, hodowli oraz rozwojowi licznych osad.

Historia Gondoru

Gondor został założony pod koniec Drugiej Ery przez Isildura i Anáriona, synów Elendila, którzy ocaleli z Upadku Númenoru. Podczas gdy Elendil ustanowił północne królestwo Arnoru, jego synowie objęli władzę nad południowym królestwem Gondoru.

W okresie największej potęgi Gondor należał do najpotężniejszych państw Śródziemia. Jego wpływy sięgały na północ aż po Celebrant, na wschód ku Morzu Rhûn, a na południu do rzeki Harnen i Umbaru. Królowie Haradu przez pewien czas uznawali nawet zwierzchnictwo Gondoru.

Potęga królestwa zaczęła jednak stopniowo słabnąć. Waśń Rodzinna, Wielka Zaraza, wojny z Easterlingami, Haradrimami i Korsarzami z Umbaru oraz nieustanny napór sił Mordoru doprowadziły do utraty znacznej części dawnych ziem i ludności.

W 2002 roku III Ery Nazgûle zdobyły Minas Ithil, które od tego czasu znane jest jako Minas Morgul. W 2050 roku ostatni król Gondoru, Eärnur, przyjął wyzwanie Czarnoksiężnika z Angmaru i udał się do Minas Morgul, skąd nigdy nie powrócił.

Ponieważ Eärnur nie pozostawił następcy, władza przeszła w ręce Namiestników Rządzących z rodu Húrina. Od tego czasu sprawują oni rządy w imieniu nieobecnego króla, zachowując królewski tron pusty w oczekiwaniu na jego prawowitego następcę.

Obecnie, w 2974 roku III Ery, Gondorem włada namiestnik Ecthelion II. Pomimo wielu stuleci osłabienia królestwo wciąż pozostaje jednym z najpotężniejszych państw ludzi w zachodnim Śródziemiu.

Przekrój społeczny Gondoru

➔ Dowiedz się więcej

Dúnedainowie z Gondoru

Potomkowie Wiernych Númenorejczyków, którzy założyli królestwa Gondoru i Arnoru w Śródziemiu. Wyróżniają się większą długością życia niż pozostali ludzie, choć cecha ta znacznie osłabła od czasów Upadku Númenoru. Stanowią znaczną część szlachty oraz elit wojskowych i administracyjnych Gondoru.

Przykładowe grupy Dúnedainów w Gondorze:

• Dúnedainowie z Minas Tirith, przedstawiciele starych rodów Gondoru, często zajmujący ważne stanowiska w administracji i armii Królestwa.
• Dúnedainowie wywodzący się z Ithilien, spośród których rekrutują się zwiadowcy i żołnierze działający na opuszczonych ziemiach po wschodniej stronie Anduiny.
• Rycerze z Dol Amroth, związani z książęcym rodem Dol Amroth, o którym od pokoleń mówi się, że w jego żyłach płynie również krew elfów.

Gondorczycy

Potomkowie dawnych ludów zamieszkujących ziemie Gondoru, które przez stulecia wymieszały się z przybyłymi z Númenoru osadnikami.

Przykładowe grupy Gondorczyków:

• Żołnierze Gondoru, doświadczeni i zdyscyplinowani, oddani Królestwu i namiestnikowi.
• Marynarze oraz rybacy z Dol Amroth, Pelargiru i Linhiru, związani z Anduiną i wybrzeżami Zatoki Belfalas.
• Rolnicy i topornicy z Lossarnach.
• Mieszczanie, handlarze, rzemieślnicy, rolnicy i artyści, stanowiący trzon społeczeństwa Gondoru.
• Cudzoziemcy, którzy nielicznie osiedlili się w Gondorze: Rohirrimowie, ludzie z Rhovanionu oraz przybysze z Eriadoru.

Wosowie

Niewielkie i odizolowane społeczności Drúedainów, nazywanych przez Rohirrimów Wosami, zamieszkują Las Drúadan w Anórien oraz odległy Drúwaith Iaur. Unikają pozostałych ludów i żyją przede wszystkim w ukryciu. Przez wieki spotykali się z nieufnością i prześladowaniami ze strony swoich sąsiadów.

Grupy fanfikowe w Gondorze

• Strażnicy wiedzy, konserwatywna grupa składająca się z uczonych, skrybów i bibliotekarzy, oddanych utrwalaniu wiedzy. Związani z królewską biblioteką w Minas Tirith.
• Uzdrowiciele, którzy odbyli nauki w Domach Uzdrowień, a następnie opuścili Minas Tirith, by służyć swoją wiedzą potrzebującym.
• Delegacja elfów z Szarych Przystani goszcząca w Dol Amroth i badająca ruiny Edhellondu, dawnego portu elfów założonego u schyłku Pierwszej lub na początku Drugiej Ery.
• Krasnoludy poślednie zamieszkujące głębokie partie Gór Białych oraz grupa krasnoludów z Gór Błękitnych badająca możliwość utworzenia własnej siedziby na południu.

Gospodarka i Styl Życia

Gondor pozostaje jednym z najbardziej rozwiniętych gospodarczo królestw ludzi w Śródziemiu. Jego bogactwo opiera się przede wszystkim na rolnictwie żyznych ziem Pelennoru i południowych lenn, hodowli, rybołówstwie, rzemiośle, żegludze oraz handlu.

Dzięki Anduinie oraz dostępowi do Zatoki Belfalas Gondor posiada rozbudowaną sieć szlaków rzecznych i morskich. Pelargir pozostaje jednym z najważniejszych portów i ośrodków budowy okrętów, natomiast Dol Amroth i inne miasta południa czerpią znaczne korzyści z handlu morskiego.

Miasta Gondoru są ośrodkami rzemiosła, handlu i administracji, podczas gdy znaczna część ludności zamieszkuje mniejsze osady i utrzymuje się z rolnictwa lub hodowli. Mimo rosnących zagrożeń na wschodzie i południu życie w większości królestwa nadal toczy się stosunkowo spokojnie.

Gondor w III Erze

W 2974 roku III Ery Gondor pozostaje silnym i dumnym królestwem, choć jego potęga jest już jedynie cieniem tej z czasów dawnych królów. Wielu mieszkańców, a nawet część elit, nie dostrzega jeszcze pełnej skali osłabienia państwa i wciąż patrzy na pojawiające się zagrożenia przede wszystkim przez pryzmat kolejnych konfliktów militarnych.

Sauron otwarcie powrócił do Mordoru dwadzieścia trzy lata wcześniej i ponownie ufortyfikował Barad-dûr. W odpowiedzi namiestnik Ecthelion II wzmacnia obronę królestwa, rozbudowuje siły zbrojne i otacza się zdolnymi dowódcami. Szczególne znaczenie mają umocnienia wzdłuż Anduiny, Pelargir oraz posterunki strzegące wschodnich rubieży.

Ithilien jest już niemal całkowicie opuszczone przez ludność cywilną. Gondorscy zwiadowcy nadal przekraczają Anduinę i korzystają z ukrytych posterunków, prowadząc nierówną walkę z siłami Mordoru oraz obserwując ruchy wroga.

Na południu coraz większy niepokój budzi rosnąca potęga Umbaru. Korsarskie wyprawy zagrażają żegludze i wybrzeżom Gondoru, choć jednocześnie handel morski nadal przynosi południowym prowincjom znaczne bogactwo.

Wśród wojska coraz częściej mówi się również o młodym wojowniku, który niedawno przybył z Rohanu. Nosi charakterystyczny płaszcz z gwiazdą, szybko zdobywa sławę oraz zaufanie namiestnika Ectheliona II i ostrzega, że zagrożenie ze strony Saurona może być znacznie większe, niż sądzi wielu mieszkańców Gondoru.

Znaczenie w Historii Śródziemia

Gondor jest spadkobiercą tradycji Númenoru i jednym z najważniejszych królestw ludzi w Śródziemiu. Choć w 2974 roku jego potęga jest znacznie mniejsza niż w czasach dawnych królów, nadal dysponuje silną armią, flotą, rozbudowanymi miastami oraz systemem umocnień.

Dla ludów północy Gondor pozostaje odległą krainą wielkich białych miast, starych rodów i potężnych twierdz. Dla samych Gondorczyków jest dziedzictwem Númenoru i ojczyzną, której siła wydaje się wciąż wystarczająca, by stawić czoła kolejnemu zagrożeniu.

Niewielu zdaje sobie jeszcze sprawę, jak wielka próba czeka Królestwo Południa w nadchodzących dziesięcioleciach.